Wassilissa en haar pop

(een Russisch volkssprookje)

In een afgelegen koninkrijk leefde eens een koopman met zijn vrouw en hun enige dochter Wassilissa. Toen het kind acht jaar was, werd de vrouw plotseling ernstig ziek. Op haar sterfbed riep zij Wassilissa bij zich, en gaf haar een heel klein popje dat net als Wassilissa rode laarsjes, een wit schortje, een zwart rokje en een vestje helemaal geborduurd met gekleurd garen droeg. De moeder zei: "Luister, kindjelief, dit zijn mijn laatste woorden: vergeet ze niet. Ik ga sterven en laat je mijn zegen en dit popje na. Houd het altijd bij je en laat het aan niemand zien. In geval van nood geef je het te eten, en vraag je haar om raad." Daarna kuste zij haar dochter voor de laatste keer en stierf.

De koopman rouwde lang over zijn vrouw. Maar na verloop van tijd besloot de man dat Wassilissa een nieuwe moeder nodig had, en hij huwde een weduwe met twee dochters. Hoewel de nieuwe stiefmoeder en haar dochters op beleefde toon spraken en altijd glimlachten als dames, hadden ze achter hun glimlach iets ratachtigs dat Wassilissa’s vader niet bemerkte. Ze waren jaloers op Wassilissa’s schoonheid en lieflijkheid.  Zij lieten Wassilissa alle zware karweitjes opknappen in de hoop dat zon en wind haar schoonheid teniet zouden doen....

...en hoe gaat het nu verder?

Dit Russische sprookje (in de 19e eeuw vanuit mondelinge overleveringen opgetekend door Alexander Afanasjew) bevat alle juiste ingrediënten: een akelige stieffamilie, een echte heks (Baba Jaga) en, na een heleboel bloedstollend avontuur, een '...en ze leefden nog lang en gelukkig'. Bovendien is dit verhaal, zoals zo vele sprookjes, een prachtige metafoor van hoe een (vrouwen)leven zich kan ontwikkelen.

In 2008 maakte ik bij dit fascinerende sprookje een serie van negen linoleumsnedes. Een kleine selectie:

Voor meer informatie neem contact op met Marijke.

(terug naar Portfolio)